|
|
|
|
|
|
|
|
|
Métro léger de Tunis.
Wśród nieobeznanych z rodzajami transportu miejskiego na kuli ziemskiej
metro to może czasami budzić dezorientację, gdyż z najczęstszym u nas
rozumieniem tego słowa, czyli z koleją podziemną nie ma nic wspólnego.
Łączący cechy metra i tramwaju system light rail działa w Tunisie od
1985 r. Na chwilę obecną funkcjonują jedynie cztery linie, przez co
znaczenie metra jest stosunkowo niewielkie. Trasy zaznaczone są na
planie miasta rozdawanym przez punkt it. Szczególnie przydatna jest
czwórka prowadząca do przedmieścia Le Bardo, parę km na zachód od
centrum, oraz trójka, która umożliwia dojazd do jednego z dworców
autobusowych. Szybkie dwuwagonowe konwoje startują lub przejeżdżają
przez Place de Barcelone, gdzie znajduje się dworzec kolejowy (SNCFT).
Pudło oraz wystrój wnętrz utrzymane są w zielonej tonacji. Podobnie jak
TGM metro ma standardowy prześwit toru 1435 mm. Żółtego koloru
autobusy obsługują wszystkie dzielnice wraz z bliższą suburbią.
Przeciętny turysta nie powinien mieć jednak z nimi wiele do czynienia,
poza typowymi miejskimi liniami wytyczono bowiem specjalne marszruty do
muzeum w Bardo, na lotnisko i dworce komunikacji dalekobieżnej.
Destynacje, punkt początkowy oraz numer trasy umieszczone są zwykle
przy drzwiach wejściowych u końca wozu, na szybie frontowej zaś
widnieje jedynie numer trasy. Bilety do nabycia w kantorku w tylnej
części pojazdu. Funkcjonują trzy duże pętle autobusowe. Są nimi: plac
Barcelony (naprzeciwko wyjścia z dworca kolejowego), Jardin Thameur
(400-500 m na północ od Avenue de France) oraz Tunis Marine (w pobliżu
peronów TGM). Z tego ostatniego punktu startują autobusy # 3 do Bardo
oraz # 35 w kierunku portu lotniczego. Taksówki szczególnie
przydatne mogą być dla interesantów ambasad i konsulatów (np. państw
afrykańskich, dokąd z Tunisu wyrusza wielu globtroterów), jako że
ulokowane są często w punktach słabo lub w ogóle nieosiągalnych dla
transportu publicznego. Poza tym kierowcy najlepiej orientują się w
dokładnym usytuowaniu placówek dyplomatycznych i są w stanie
zaoszczędzić żmudnych poszukiwań. Opłaty za jazdę wewnątrz miasta
reguluje taksometr, udając się poza nie można ustalić cenę przed
rozpoczęciem podróży. Popyt na tego typu
usługi przewyższa w Tunisie realną podaż, złapanie taxi w godzinach
szczytu
jest trudne, najgorsza pod tym względem sytuacja panuje na alei
Burgiby. Tempo przemieszczania się
taksówki w dzielnicach centralnych jest niewiele wyższe niż autobusów
miejskich. Jak zwykle bywa w
przypadku stolic (zwłaszcza w tzw. Trzecim Świecie) Tunis jest
zdecydowanie największym węzłem komunikacyjnym kraju, zbiegają się w
nim zasadniczo wszystkie trasy kołowe, kolejowe i lotnicze Tunezji. Ma
to oczywiście związek z realizowanym przez kraje Południa modelem
społeczno-gospodarczym polegającym na szybkim rozroście stolicy i
innych wielkich miast, gwałtownie zwiększających swój obszar, liczbę
ludności oraz siłę przyciągania. Za sprawą słabo (w zestawieniu ze
standardami zachodnioeuropejskimi) rozwiniętej sieci kolejowej,
wyrażającej się wskaźnikiem ledwie 1,4 na 100 km, żelazne szlaki
odgrywają w ruchu pasażerskim marginalną rolę. Tym samym
najpopularniejszym środkiem komunikacji dalekobieżnej pozostają
autobusy. Przemieszczanie się nimi jest dla obcokrajowca czynnością
prostą, ale w warunkach tunezyjskich niekoniecznie zawsze musi być to
przyjemne zważywszy na generalnie niezbyt wysoką liczbę połączeń.
Niezaprzeczalną zaletą autobusów jest jednak docieranie praktycznie do
wszystkich miejscowości północnej i środkowej części kraju oraz do
większości na południu. Główny ogólnokrajowy przewoźnik to SNT, operują
również firmy prywatne. Ceny biletów nie są wygórowane, acz do jakoś
rewelacyjnie tanich także ich nie można zakwalifikować. W Tunisie
działają dwa dworce autobusowe zwane po prostu północnym i południowym.
Gare Routière Nord jest nowoczesnym i funkcjonalnym budynkiem,
zlokalizowanym w odległości 200 m od bramy Saâdoun w płn-zach. rejonach
miasta (dojazd metrem # 3, wysiąść na pierwszym przystanku za bramą).
Odchodzą zeń autobusy m.in. w kierunku Bizerty, Badży, Menzel Burgiby,
Dżunduby i Tabarki. Z kolei Gare Routière Sud obsługuje zgodnie z nazwą
relacje południowe, jak Susa, Safakis czy Tatawin, zaś w ruchu
międzynarodowym m.in. linie do algierskiej Annaby, Maroka oraz
periodycznie do Trypolisu w Libii. Bilety na dalsze trasy można
rezerwować z kilkudniowym wyprzedzeniem w okienkach kasowych 1 i 2.
Obligatoryjnej rezerwacji podlegają połączenia zagraniczne. Innym sposobem
podróżowania są louages, tj. taksówki liniowe z wyznaczoną trasą
przejazdu. Tabliczka na dachu pojazdu informuje o miejscowości
docelowej. Przeznaczone dla 5 osób louages kursują między
większymi ośrodkami miejskimi. Stałe przystanki na ogół zlokalizowane
są przy dworcach autobusowych lub w centrach miast. W Tunisie louages
oczekują w pobliżu obu dworców oraz na pl. Barcelony, skąd odjeżdżają
wozy w kierunku Kairuanu. Język. Poza francuskim
w Tunisie można porozumieć się po włosku. W czasach kolonialnych miasto
i okolice stosunkowo licznie zamieszkiwali Włosi,
znanym ich skupiskiem była Goletta. Po francusku, włosku i
hiszpańsku odprawiane są msze święte w zdobiącej centrum miasta pięknej
katolickiej katedrze św. Wincentego à Paulo. Jarosław Swajdo Świat i Podróże, 4/1996 |