|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hofburg. Jeden z największych
zespołów pałacowych Europy. Rozbudowywany i przebudowywany od XIII do
początków XX w. był rezydencją Habsburgów aż po upadek monarchii w 1918
r. Ogromny kompleks zajmujący południowo-zachodni skraj śródmieścia
składa się z serii traktów, dziedzińców i placów zamkowych. Najstarsza
część to Dziedziniec Szwajcarski, renesansową Bramą Szwajcarską
połączony z głównym placem In der Burg. W nobliwych pomieszczeniach
ulokowano placówki muzealne ważne dla historii nie tylko Austrii.
Unikalną w skali świata kolekcję stanowi skarbiec, gdzie gromadzone są
sakralne precjoza i insygnia władzy cesarskiej, wśród nich królewska
korona wykonana ok. 980 r. dla Ottona II. Wielkim zainteresowaniem
cieszą się także prywatne apartamenty cesarskiej pary Franciszka Józefa
i Elżbiety (Sisi). Kompleks pałacowy obrzeżają wspaniale utrzymane
ogrody: od południa Burggarten, niegdyś niedostępny dla publiczności,
zaś od północy - Volksgarten. Część zespołu zajmowana jest przez biura
najwyższych władz państwowych Republiki Austrii. Katedra św. Stefana. Dominująca nad
miastem świątynia stanowi od stuleci jeden ze znaków rozpoznawczych
Wiednia. Pierwotny kościółek farny został w 1258 r. strawiony przez
pożar. Na jego miejscu Przemysł Ottokar II polecił wznieść romańską
bazylikę, której przebudowa między 1304 a 1450 r. nadała gotycką formę.
Charakterystyczna wieża południowa, przez wiedeńczyków zwana Steffl,
mierzy 136,4 m i jest jedną z najwyższych kościelnych wież na świecie.
Niedokończoną niższą (68,3 m) wieżę północną pokrywa renesansowa
kopuła. Cenne wyposażenie wnętrza, w tym wykonana z siedmiu bloków
piaskowca późnogotycka kazalnica z 1515 r. Wzdłuż Ringu. Główną arterią
centralnej części miasta jest Ringstraße. Okalający Innere Stadt piękny
bulwar biegnie linią dawnych murów obronnych rozebranych w 1857 r.
Licząc (włącznie z Franz-Josefs-Kai) ponad 5,2 km długości parokrotnie
zmienia swą nazwę, zawsze jednakże zachowując jako rdzeń słowo Ring,
np. Schubertring czy Burgring. Przy Ringu stoi wiele reprezentacyjnych
obiektów z czasów świetności Austro-Węgier. Należą do nich m.in.
budynki parlamentu, ratusza, uniwersytetu i giełdy, a także Teatru
Dworskiego i Opery Państwowej. Pałac Schönbrunn. Kompleks
pałacowo-parkowy na zachód od śródmieścia w 13. dzielnicy Hietzing.
Jeden z najcenniejszych w Europie, przez UNESCO wpisany na Listę
Światowego Dziedzictwa. Pierwotnie były to rewiry łowieckie. Po
pokonaniu Turków przystąpiono do budowy letniej rezydencji cesarskiej,
która miała swym przepychem przyćmić paryski Wersal. Prace trwały od
1695 do 1749 r. Z 1441 pałacowych pomieszczeń zobaczyć można 45 komnat,
w tym Salon Lustrzany, Gabinet Chiński, Salę Ceremonialną, Pokój Starej
Łąki, Pokój Napoleona i Pokój Milionów. Miłośnicy historii kojarzą
Schönbrunn z układu pokojowego narzuconego Cesarstwu Austrii przez
napoleońską Francję w 1809 r. Kahlenberg. Wyniosłe na 484 m npm
jedno ze wzgórz Lasu Wiedeńskiego, najdalej na płn.-wsch. wysuniętego
fliszowego pasma Alp. Miejsce to trwale wpisało się na karty historii
Europy. Niedzielnym rankiem 12 IX 1683 r. sprzymierzone wojska
niemieckie, austriackie i polskie, dowodzone przez Jana III
Sobieskiego, ruszyły stąd na odsiecz oblężonemu przez Osmanów od 61 dni
miastu. Dziś Kahlenberg jest popularnym celem krótkich wypraw
wiedeńczyków, zwłaszcza w weekendy. Z tarasu widokowego można
delektować się panoramą stolicy z płynącym w dole Dunajem. Niedaleko
wśród nasłonecznionych winnic pyszni się Grinzing - dawna wieś znana z
rustykalnych lokali serwujących młode wino (Heuriger). Prater. Rozległe tereny rekreacyjne
między Kanałem Dunajskim a Dunajem. Najbardziej znaną ich częścią jest
wesołe miasteczko, a jego symbolem Riesenrad - ważąca 430 ton potężna
karuzela z 1897 r. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa prato (łąka,
błonie). W XVII w., daleko poza granicami ówczesnego miasta, uprawiali
tutaj swoje rzemiosło garbarze. Jarosław Swajdo Written for Carta Blanca 2009 |